December heeft iets bijzonders. Alsof de wereld vanzelf wat stiller wordt, terwijl buiten de dagen korter worden en de nachten langer.
We zijn gewend om december vooral te zien als een maand van doen. Cadeaus kopen, afspraken maken, het huis versieren, eten voorbereiden, lijstjes afwerken. Nog even dit. Nog even dat. Voor we het weten zijn we door de maand heen gerold.
Maar misschien vraagt december iets anders van ons.
Misschien vraagt deze donkere tijd niet om méér, maar om minder.
De natuur doet het ons al eeuwen voor. Bomen laten hun bladeren los. Zaden verdwijnen onder de grond. Dieren zoeken beschutting. Het landschap trekt zich terug en lijkt op het eerste gezicht stil te staan.
Maar onder die stilte gebeurt van alles.
Ook wij mogen naar binnen keren.
Niet alleen letterlijk, door vaker thuis te zijn en de kaarsen aan te steken, maar ook naar binnen in onszelf. Even weg van alle stemmen om ons heen en luisteren naar wat er onder de oppervlakte leeft.
Hoe gaat het eigenlijk met mij?
Waar ben ik moe van geworden?
Wat mag ik achterlaten?
En wat wil ik meenemen naar het nieuwe jaar?
December is een mooie maand om daar niet meteen antwoorden op te hoeven hebben. Je hoeft jezelf niet opnieuw uit te vinden voordat de kalender omslaat. Je hoeft geen lijst met goede voornemens te maken. Soms is het genoeg om gewoon te luisteren.
Naar je lichaam. Naar je intuïtie. Naar dat kleine stemmetje dat je gedurende het jaar misschien regelmatig hebt weggeduwd omdat er belangrijkere dingen waren.
De donkere maanden herinneren ons eraan dat niet alles zichtbaar hoeft te zijn om waardevol te zijn.
Een zaadje onder de aarde lijkt niets te doen. Toch draagt het alles in zich wat het nodig heeft om later opnieuw te groeien.
Misschien geldt dat ook voor ons.
Misschien zijn de periodes waarin we ons terugtrekken, twijfelen, rustiger worden of even niet weten waar we naartoe willen, helemaal geen stilstand. Misschien zijn het juist de momenten waarop iets nieuws in ons begint te ontstaan.
Dus laat december maar wat donker zijn.
Steek een kaars aan. Zet de telefoon eens uit. Maak een wandeling wanneer de wereld nog slaapt. Drink thee uit je favoriete kop. Pak een boek. Schrijf op wat je niet langer wilt dragen. Of doe helemaal niets.
Je hoeft deze maand niet vol te maken.
Je mag haar bewonen.
En ergens tussen de laatste donkere dagen en het eerste nieuwe licht, kun je misschien voelen wat al die tijd al in jou aanwezig was.
De winter vraagt niet om te schitteren.
De winter vraagt om te luisteren. is je eerste bericht. Bewerk of verwijder het, start dan met schrijven!